Kobieciarz- część 1

W przychodni było dzisiaj mnóstwo pracy. Pacjenci kłócili się o nic zepsuł mi się komputer, a na koniec wylałem sobie na spodnie kawę. Cudownie.

Wracając do domu rozbłysło we mnie światełko nadziei, że mój towarzysz dla odmiany pozwoli mi odpocząć, jednak dochodzące z mieszkania przerażone okrzyki pani Hudson skutecznie zniwelowały moje jakże śmiałe marzenia. Kilkoma susami pokonałem schody i wchodząc do mieszkania natychmiast kucnąłem, unikając tym samym szklanej popielniczki lecącej na wysokości mojej głowy. Z głośnym hukiem uderzyła o drzwi i rozbiła się na drobne kawałki.

- Sherlock! - wrzasnęła przerażona kobieta - Mogłeś go zabić! - widząc jednak wzrok detektywa, przerażona czmychnęła do siebie. Usunąłem się jej z drogi, wpatrując się w przyjaciela. Jedną ręką nerwowo przeczesywał włosy, drugą zaś wszystko podnosił przesuwał, zrzucał, podrzucał, przekładał, odkładał i tłukł. Mamrotał coś pod nosem o papierosach, nogi mu się plątały. Postanowiłem tym razem odpuścić i przerwać to bezmyślne demolowanie mieszkania.

- Włożyłeś je do kapcia, geniuszu. - mruknąłem. Na moje słowa odwrócił się, przeskoczył przez fotel i chwycił moją kurtkę. Był jednak tak roztrzęsiony, że z łatwością się wyswobodziłem. - Kapeć. Papierosy. Tam. - wskazałem ręką na parę schodzonych pantofli. Sherlock podszedł do nich, wyciągnął jedną sztukę i włożył do ust. Przez chwilę siłował się z zapalniczką, a gdy już wygrał starcie zaciągnął się dymem z błogim wyrazem na twarzy. Zaraz jednak oprzytomniał i popatrzył na mnie z nieskrywanym zdziwieniem.

- Skąd wiedziałeś?

- Tylko wtedy demolujesz pół mieszkania. - skwitowałem z kwaśną miną. - Aż tak ci się nudzi, czy może kolejny z twoich eksperymentów nie wychodzi?

- To drugie. Pieprzony Oliver nie chce umrzeć. - warknął, 

- Kto?

- Moja świnka morska. - powędrował do kuchni, zatrzymując się na chwilę i patrząc na mnie. - Biała, z ekspresu.

- Hm? - zmarszczyłem brwi w dezorientacji.

- Kawa. Była zimna, kiedy ją wylałeś wnioskuję więc, że nie miałeś czasu jej wypić. Z powodu natłoku pracy oczywiście. Twoje powieki są ociężałe, a szczęka mimowolnie spięta, niewątpliwie miałeś do czynienia z niezwykle upartą klientką z małym dzieckiem, pewnie dziewczynką. Pytała się, czemu przepisałeś jej nierefundowane leki, na co odpowiedziałeś, że nie mają zamienników. Ona jednak wezwała twoją przełożoną i zrobiła awanturę na pół przychodni. Mylę się? - dodał i zasiadł przed mikroskopem. Chwilę badał jakąś ciecz, by po chwili pobrać ją za pomocą pipety i dodać do probówki. Chwycił za strzykawkę, nabrał dziwnego płynu i wyciągnął przerażonego i zmarnowanego Olivera. Zdezynfekował miejsce na grzbiecie i zaaplikował substancję. Odłożył świnkę do klatki i czekał. Nic się jednak nie wydarzyło.

- Cholera, nie wiem, co jest nie tak. - mruknął do siebie.

- To był chłopiec. - rzuciłem, zadowolony poniekąd z błędu przyjaciela.

- No mówię przecież. - rzucił nieobecnym tonem.

C.D.N.